Als je dan toch in de buurt van aspergevelden komt dan mag je de aankoop van dit verse spul eigenlijk niet overslaan. Mijn romantische inborst zag in gedachte een kraampje met wapperende vlaggen, blozende boeren die vandaaruit ook nog verse aardbeien, krieltjes en eieren verkopen. De werkelijkheid was een verkooppunt aan het eind van een kronkelig weggetje, tot zover nog romantisch. Maar bulldozers, mannen in oranje veiligheidskleding en enorm veel pionnen en wegopbrekingen, maakten een eind aan deze droom.

Bij een buurerf konden we nog net de auto parkeren waarna de wijnboer tussen graafmachines en omgewoelde grond naar de aspergeteler stiefelde en ik vanuit de auto de omgeving op de foto zette. Hij kwam gelukkig wel met asperges terug maar zonder aardbeien, die aan het begin van de weg op een levensgroot bord zo hoopvol werden aangekondigd. Enfin, het zal best smaken vanavond, de rest van het maal er omheen kochten we gewoon bij de plaatselijke super in Delft.

Een beetje dwalend in Roosendaal reden we langs de Sint Jozefkerk. In een buurt met eenvoudige huizen, torent hij spits en sierlijk boven de andere bebouwing uit. Het prachtige siermetselwerk van deze in 1924 gebouwde kerk maakt indruk. We combineerden het ophalen van een badkamerkraan in Rijsbergen en het retourneren van een pak badkamertegels in Roosendaal met een toeristisch ritje door west Brabant.

Grote kerken en voormalige kloosters bepalen de sfeer van dit eens zo katholieke deel van Nederland. Hier zijn appartementen gebouwd in het sint Josephklooster. De huidige bestemming van de villa op de laatste foto heb ik niet kunnen achterhalen. Er was een ijzeren brandtrap aan de achterzijde, dus particuliere bewoning lijkt me onwaarschijnlijk. Tijdens onze rit namen we zoveel mogelijk binnenwegen. Mijn ouders noemden dat altijd ‘kuieren met de auto’ en zo voelde het voor mij ook. De scoot bleef in de auto vanwege te kleine kuiertjes, te veel gedoe en nog andere plannen.

Een vriendin uit onze Club van Acht woont in een uitbreidingswijk van Den Haag: Leidschenveen. Vanaf haar balkon nam ik deze foto waar niet alleen bloesembomen te zien zijn maar ook Stadsboerderij Landsigt en lunchrestaurant de Smulhoeve. Wij lunchten er met z’n zessen, hadden weer veel bij te praten en lief en leed te delen. Zo’n bijeenkomst waar we altijd met warmte op terugkijken en waar foto’s maken geen prioriteit heeft.

Er hangt weer heel kleurrijk werk in onze centrale hal. De eerste twee werken, beide van Susan Schildkamp, zijn een soort landschappelijke collages waar je telkens weer wat nieuws in ontdekt.

Van een andere orde is La Rencontre, de vergadering. Aandoenlijk vind ik, al had van mij dat zwaard er niet bij hoeven zijn. Maar misschien mis ik iets essentieels in het verhaal. Deze dotterbloem is mijn favoriet van de vier. Knap geschilderd en helemaal mijn kleur.

De kunstcommissie heeft goed werk verricht, we kunnen weer een kwartaal lang kijken naar vier originele schilderijen.

Kijk, dit is het bontjasje van mijn moeder. Het is nog uit de tijd dat je echt bont ‘mocht’ dragen. Mijn moeder droeg het al jaren niet meer, maar van wegdoen wilde ze eigenlijk ook niet horen. Geen van haar vier dochters wilde het na haar overlijden hebben en een zus van me heeft het tenslotte naar een tweedehandswinkel gebracht.

Van de opbrengst zijn we gisteren gaan lunchen. Een eenvoudig broodje en we moesten bij betalen. Met andere woorden: dat jasje had niet veel opgebracht, maar daar ging het ook niet om. Als het maar bij een liefhebber terecht komt. De foto van het terras waar we in het zonnetje zaten, doet buitenlands aan. Het was aan een druk winkelplein tussen flats en parkeerplaatsen maar daar trokken we ons niets van aan. We hadden alle vier onze zonnebril op en lieten het koekje bij de koffie onaangeroerd. In sommige opzichten lijken we erg op elkaar, bleek maar weer.

De zus die het bontjasje heeft verkocht nam ook nog iets mee voor twee van ons. Dat was een stapel brieven die ze had bewaard. We schreven haar toen ze in 1980 een jaar lang in Londen woonde. Die brieven gingen natuurlijk over wetenswaardigheden uit ons leven destijds. Onze kinderen waren zes en vier. Veel van de alledaagse dingen was ik vergeten dus is het een genoegen om ze te lezen. De herinneringen buitelen weer eens vrolijk in het rond. En ook de derde zus schreef, hoor. Maar zij ontving haar stapel al eerder.

De scheurkalender in Zwijndrecht leert ons geen Engels maar verwoordt het gevoel goed. Onder het motto: hoe kom ik van alle zoete restjes af, maakte ik een triffle met het laatste beetje paasstol, wat siroop, die enorm zoete zoenen en vanillevla. Het geheel werd afgetopt met verse aardbeien voor het idee van gezond fruit. Wat natuurlijk geenszins waar is want het pesticidegebuik schijnt schrikbarend te zijn en mijn verlangen naar aardbeitjes uit eigen moestuin wakkert er alleen maar van aan.

Gister namiddag waren de vakantievierders weer thuis en luisterden we naar elkaars belevenissen. Wij hadden nog voor een smakelijk maal gezorgd met bijgevoegde toetje. De familie gaat weer aan het werk en naar school. Voor mij volgt er nog een week met twee gezellige lunches en zaterdag gaan de wijnboer en ik naar een feestje. Tussendoor zal de badkamerverbouwing tot een soort einde komen. Dat klinkt misschien wat cryptisch en dat is het ook. De levering van één kraan laat op zich wachten. Maar ja. Ons leven kan een beetje tegenslag wel aan.

Het is louter toeval dat we voor een tweede keer in korte tijd bij een van onze kinderen in huis logeren. En net als bij onze zoon kijk ik ook bij onze dochter en haar gezin wat intenser rond dan wanneer we er op visite zijn. Deze maal heb ik een paar tuinhoekjes op de foto gezet.

Vlakbij de buitenkeuken, vooral het domein van onze schoonzoon, is een wandje met vakantieherinneringen. Bovendien staat daar in de buurt ook de vogel die ze Caldese noemen en die ons allemaal herinnert aan de heerlijke familievakanties in ons Italiaanse huis.

Toen ik onlangs onze dochter aan de telefoon had, vertelde ze al dat ze zich tegoed had gedaan aan viooltjes. Nou dat is prima terug te zien. De ijsheiligen zijn nog ver weg dus zomerbloeiers moeten nog wachten en tot die tijd vrolijken ze de boel aardig op en drinken wij onze koffie in de beschutte achtertuin.

Er was gezorgd voor wat lekkers om het Paasweekend feestelijk te vieren. Dat was in een verrassingsdoos verpakt waarin ook het spel met de in eieren verstopte vragen zat. Toen aan de hand van goede antwoorden een locatie was geraden, was daar een pakje verstopt waar de meisjes iets leuks van kunnen bouwen. Tot nu toe geen tijd gehad om dat te doen want er moest nog een basketbal wedstrijd worden gespeeld en we keken met z’n vieren naar Wie is de Mol.

De brunch werd overigens geheel verzorgd door onze kleindochters. Wij mochten ons er niet mee bemoeien en zaten al wachtend de krant te lezen terwijl de twee pubers al babbelend en in goed overleg alles voorbereidden. Het smaakte uitstekend en we hopen vanmiddag de calorieën te verbranden met een wandeling door de voor ons minder bekende buurt. En aan ons de taak om vanavond het diner te verzorgen.

In de serie Vensterbankduiken zijn we terecht gekomen in Paassfeer. Bij badeendjes denk je misschien niet direct aan Pasen maar met een vrolijke bloemenslinger erbij is het in elk geval een lente achtig gedoe daar in die zonnige vensterbank.

De hazen zijn overduidelijk wel een Paasaanduiding, toch? Mijn ouders hadden ooit op Paaszaterdag twee springtouwen in onze kleine achtertuin verstopt. Mijn vader beweerde dat hij nog net de staart van de Paashaas over de schutting had zien gaan. We hebben het hele Paasweekend gesprongen. En lang daarna ook nog.

Hier is iemand helemaal uit zijn dak gegaan met LEGO, verse narcissen, pluizige kuikens en bloemslingers. Dat moet wel een vrolijke Pasen worden. Wij brengen de Paasdagen met twee kleindochters door en begonnen samen met een leuk spel door hun creatieve moeder bedacht. Wordt vervolgd.

Laatst beloofde ik om nog een blog te schrijven over de drie boeken die de boekenweek ons opleverde. Dit boek van Jeroen Windmeijer is echt een fijne weglezer. Het verhaal speelt zich in Delft af en alleen daardoor al een feest der herkenning. Ik neem me voor om enkele belangrijke locaties uit het boek te bezoeken, het graf van Karl Naundorff staat daarbij centraal. Daar kom ik vast nog wel eens op terug.

Het boekenweekgeschenk van Hendrik Groen alias Peter de Smet kreeg enorm veel slechte kritieken. Heel welwillend begon ik er aan met het idee dat het toch wel een beetje mee zou vallen. Nou niet dus.

Anjet Daanje hou ik nog even apart voor als we op vakantie gaan. Zij schrijft bepaald geen makkelijke weglezers maar wel prachtig van taal en constructie. Van ‘Het lied van de ooievaar en dromedaris’ was ik erg onder de indruk dus verheug ik me op het lezen van ‘De herinnerde soldaat’.

Tussendoor doe ik een boekje over de Ijsvogel. Ga nooit naar hem op zoek want dan vind je hem niet, was de eerste les die ik er uit leerde. Deze waanzinnig mooie vogel moet dus per toeval je pad kruisen. De schrijvers van dit boek vonden samen de liefde dankzij de ijsvogel. Behalve hun liefde levert het een informatief boek op met prachtige foto’s. Ik wacht intussen op het toeval.