Tagarchief: opa

Herlezen door de jaren heen

Posted on by
9

Zo nu en dan moet mijn e- reader opgeladen worden. Je kunt het een elektronisch leesboek noemen maar dat doet geen hond. Ik ook niet. Mijn e- reader was dus even onbruikbaar en ik deed een greep in onze boekenkast. Ik trok er een favoriet uit die ik vrijwel elk jaar herlees.

De schrijfster, twee jaar ouder dan ik, vertelt over haar Italiaanse jeugd. Van dit boek krijg ik nooit genoeg. Afgezien van de heerlijke keukenverhalen vielen me dit keer vooral onze overeenkomsten op. De routine op de zondagen met de kerkgang en een wandeling of autoritje. Haar opa die op vaste tijden de klokken in huis opwond. In mijn geval deed mijn vader dat, maar het gevoel erbij is hetzelfde. ‘Te laat komen is beledigend voor degene die op je wacht’ kreeg ze te horen. Van een Italiaan dus! Ook in mijn jeugd regeerde de klok. Niet onaangenaam hoor en ik ben ook van ‘op tijd is op tijd’. Mijn opa zei zelfs: ‘op tijd is ook te laat’ maar dat gaat me werkelijk te ver. In Italië houdt men zich minder aan de tijd dan wij wenselijk vinden. Hoewel we gelukkig ook hier mensen kennen die, net als de Italiaanse opa van de schrijfster, zich altijd aan hun afspraak houden. Heerlijk.

Ouderlijk hoekje

Posted on by
9

In dit hoekje scheen gisteren de avondzon zo mooi! Het zijn wat spulletjes uit mijn ouderlijk huis. De twee kandelaars waren omgebouwd tot schemerlampen. Ik ontmantelde ze weer. Het kerkboek van mijn opa, een verzilverd vaasje dat de neiging heeft steeds om te kiepen en de briefopener waarmee mijn moeder zorgvuldig haar post opende. Ze vormen een stilleven vol herinneringen.

Met mijn drie zussen zaten we vandaag om tafel om wat zaken af te handelen, de foto’s te herschikken en mijn moeders sieraden te verdelen. Van een stil leven was dus geen sprake, we kwekten er lustig op los. Veel herinneringen delen, een lach en een traan, al met al een emotionele bijeenkomst waarin we ook uitspraken onze moeder enorm te missen. We zijn nog lang niet klaar, vooral de foto’s en familieboeken moeten nogmaals door onze handen. Maar een eerste selectie is gemaakt. Mijn eigen geboortekaartje en nog wat foto’s die voor anderen minder interessant zijn, zijn weer in mijn bezit. Rouwverwerking; het kent heel wat aspecten. Zo mooi om die met zussen te delen.

Op stap

Posted on by
11

Met een dertienjarig kleinkind een paar dagen op stap, dat is inmiddels een traditie die we voor de derde keer uitvoeren. Opa deed de kleinzoon, ik doe de kleindochters. Isabel en ik vertrokken vanmorgen naar een stad waar we logeren in een tot hotel omgebouwd Huis van Bewaring.

Nadat we gezellig hebben geluncht, doken we meteen een klein museum in waar we meer te weten kwamen over een artikel waar deze stad beroemd om is.

We moeten maar eens goed bedenken wat we morgen gaan doen als de plensbuien aanhouden. Straks gaan we hier in het restaurant eten, dat is onderdeel van dit arrangement. Handig om nu de deur niet meer uit te hoeven. Iemand al enig idee waar we zijn?

Flitsbezoek

Posted on by
10

Vanmiddag hadden we kleinzoon Lucas en zijn vriendin Marja aan de boterhamtafel. Marja studeert inmiddels in Amsterdam en krijgt morgen de sleutel van een studentencontainer waarin ze kan gaan wonen zodat ze niet meer dagelijks vier uur kwijt is aan op- en neer reizen. Lucas doet dit jaar eindexamen VWO en staat er goed voor, zei hij zelf. Zo werden we weer snel op de hoogte gesteld van het leven van deze twee leukerds.

Uiteindelijke reden van het flitsbezoek was de controle door opa op de belastingaangiften die Lucas zelf al had ingevuld maar nog vragen over had. Dat verliep niet zoals gewenst vanwege een nieuw mobieltje en nog niet beschikbare DigiD- gegevens maar daar hebben opa en kleinzoon middels een volmacht toch een oplossing voor gevonden. Komt goed. En daar gingen ze weer, in de plenzende regen. Marja werd achterop de fiets naar de tramhalte gebracht en Lucas fietste snel naar huis om vanmiddag zijn bijbaantje als zweminstructeur te doen. Nat was ie toch al.

In de voetsporen van…

Posted on by
6

Toen onze kleinzoon zich onlangs liet ontvallen de stad Rotterdam nauwelijks te kennen, was zijn verjaardagscadeau snel bedacht. Met zijn opa, ook wel bekend als de wijnboer, werd zijn familie geschiedenis gisteren tijdens een dag flink rondstappen, haarfijn uit de doeken gedaan.

foto’s Lucas

Helaas zijn veel van de vroegere oude gebouwen nu noodzakelijkerwijs vervangen door moderne bouwsels maar Lucas kreeg toch het verhaal over zijn Rotterdamse voorouders wel mee. Opa en kleinzoon hebben genoten en eindigden bij voorheen café de Post, nu Boudewijn geheten, aan de Nieuwe Binnenweg. Op de plaats waar zijn betovergrootouders hun café hadden, dronken zij nu samen een pilsje. Een gedenkwaardig moment voor beiden.

Puppies en voorlezen oftewel een middag met opa

Posted on by
6

Het zijn weer de nationale voorleesdagen en voor de wijnboer betekent dat meestal dat ie ook weer even in de rol van voorleesopa kruipt. Terwijl ik gisteren alweer met een paar vriendinnen zat te lunchen, meldde hij zich op de basisschool van jongste kleindochter. Daar las hij ‘Mama is Minister President’ voor. De titel alleen al kan mij bekoren. Na afloop gaf Juliët hem een compliment voor de levendige manier waarop hij voorlas.

De andere kleindochter was ook bij de voorleessessie aanwezig omdat ze daarna gezamenlijk naar een nichtje van ons reden, waar een nest jonge honden te bewonderen viel. Juliët kroop met haar achternichtjes in de kraamkamer om een pup vast te houden. Isabel is iets afwachtender maar kijkt wel zeer vertederd toe hoe haar opa de puppies op schoot heeft. Jong en oud, mens en dier; ze hebben genoten.

De cowboy en de indiaan

Posted on by
12

Toen kleinzoon Lucas en zijn vriendinnetje hier van de zomer logeerden, kwamen we ook te praten over hun school en docent Nederlands. Lucas noemde diens naam, een heel aparte naam. De wijnboer reageerde met: ‘hé, ik had een jeugdvriendje met dezelfde naam. Misschien is het wel zijn zoon.’ ‘Nee, die docent is al oud’, kregen we te horen. De wijnboer stoof naar boven en kwam met deze foto terug, die hij hier heel toevallig bewaart.

Nu het schooljaar weer van start is, appte Lucas deze foto naar zijn docent en daar kwam de volgende reactie op:

Ha Lucas,

Of dit een belletje doet rinkelen? Ontzettend leuk om deze jeugdfoto weer tegen te komen, man (ik heb weinig jeugdfoto’s van mezelf). Ik weet nog precies waar dit was en met wie het was en ik herinner me zelfs wie deze foto genomen heeft. Het was een wildvreemde mevrouw die het blijkbaar zo leuk vond een foto van deze twee speelkameraadjes te nemen om er vervolgens voor te zorgen dat de foto ook nog in het bezit kwam van deze twee fotomodellen. Dit ben ik met mijn vriendje Adrie le Noble uit de Ligusterstraat. Adrie en ik speelden heel veel samen cowboy en indiaantje (vanwege de wokecultuur is dat nu uit den boze). Regelmatig trokken wij er samen op uit om ons spel te spelen. Ik heb er zeer goede herinneringen aan. Maar nu is mijn vraag hoe kom jij aan deze foto, hoewel de associatie met de naam Le Noble al het een en ander verklaart. Wat is jouw relatie met mijn toenmalige speelkameraadje Adrie? Ik zou het leuk vinden eens herinneringen samen met hem op te halen als dat mogelijk is. Laat het me maar weten (wat is de wereld eigenlijk klein, hè?)Met vriendelijke groet, H.K.

Inmiddels hebben de oude speelkameraadjes emailcontact met elkaar gehad en zullen de cowboy en de indiaan elkaar de komende winter weer ontmoeten.

Drie op een rij

Posted on by
10

In wat vroeger het café van hun opa was, aan de Nieuwe Binnenweg in Rotterdam, werd gistermiddag een neven-en nichten reünie georganiseerd. Toevallig zaten de twee broers en hun zus op een rijtje en kon ik het niet laten ze op de kiek te zetten. Het was natuurlijk een goed gekozen moment om met die hele Rotterdamse familie bij elkaar te komen nu de buitenlanders in het land zijn. Het werd een super gezellige middag met verhalen over vroeger en nu. En omdat ik al vijftig jaar meedraai in deze warme familie voelde ik me echt niet van de koude kant.

Nu weer over tot de orde van de dag

Posted on by
8

Van de mooie foto’s moeten we het vandaag niet hebben maar het gaat om het idee. De opa kreeg als surprise een wijngaard waar hij zichzelf in terugvond. Voor mij een schilderij van Thérèse Schwartze met palet en haaknaald. Over dat haken kom ik nog wel eens te bloggen. Vandaag wil ik alleen maar kwijt dat we nog nagloeien van de heerlijke familiemiddag. Het was (te) lang geleden dat we met het hele clubje bij elkaar waren en wat was het gezellig. Fantastische surprises, mooie gedichten en zorgvuldig gekozen kadootjes. Iedereen had wat te eten gemaakt zodat we konden afsluiten met een gezamenlijk buffetje. Voor mij staat het Sinterklaasfeest hoog in de toptien van familiefeestjes.

De laatste versierselen

Posted on by
13

Een kleine kerstboom, hier en daar een kerstengel en een extra kaarsje, dat was het wel dit jaar. Als je tijdens de kerstdagen een huis vol met gasten krijgt ga je toch wat uitbundiger te werk dan wanneer je samen blijft. Althans zo verging het mij. Vanmorgen ruimde ik de spullen weer op want ik hoef van mezelf niet te wachten tot het Driekoningen is. In mijn jeugd was dat wél het geval. Bovendien werd er een ongekookte bruine boon meegebakken in een taart of verstopt in een toetje. Wie de boon trof, moest trakteren. Dan ging je rond met een door je moeder aangereikt schaaltje toffees, daarna tandenpoetsen en naar bed. Volgens de overlevering zorgde mijn oma er altijd voor dat opa de boon vond en kwam hij er niet vanaf met snoep uit eigen trommel. Ach ja, toch wel jammer dat dit soort tradities niet meer in stand gehouden worden. Of zijn er nog mensen die over twee dagen op de een of andere manier er nog iets aan doen? Dan heb ik het niet over de Italianen, want dat is een heel ander verhaal.