Jacques Ellul

Jacques Ellul
	; (1990)
Biografía
Nacemento	(fr) Jacques César Émile Ellul ; 6 de xaneiro de 1912 ; Bordeos
Morte	19 de maio de 1994 (82 anos); Pessac
Ideoloxía política	Libertario e anarquismo cristão (pt)
Relixión	Protestantismo
Educación	Universidade de Bordeos
Actividade
Ocupación	teólogo, profesor universitario, sociólogo, filósofo, membro da resistencia francesa
Empregador	Institut d'études politiques de Bordeaux (en) ; Universidade de Montpellier ; Universidade de Bordeos
Membro de	Mouvement de la libération nationale (en) ; Combat (en)
Movemento	Decrecemento e personalismo
Alumnos	José Bové, Noël Mamère, Jean-Luc Nancy e Paul-Marie Coûteaux (pt)
Influencias	Karl Marx, Bernard Charbonneau, Emmanuel Mounier, Gilbert Simondon, Guy Debord, Marshall McLuhan e Jean Baudrillard
Obra
	Obras destacables (1954) The Technological Society (en) ; (1965) The Political Illusion (en) ; (1982) Changer de révolution. L'inéluctable prolétariat (en) ; (1988) Anarchy and Christianity (en) ; (2008) Autopsy of Revolution (en) ; (2011) De la révolution aux révoltes (en) ; (2012) Le Système technicien (en) ;
Arquivos en	Wheaton College (en) ; Institut d'études politiques de Bordeaux (en) ;
Premios
	(29 de agosto de 2001) Xustos entre as Nacións; (1975) Prix Européen de l'Essai Charles Veillon (en) ; (1955) Albéric-Rocheron Prize (en) ;

Jacques César Émile Ellul, máis coñecido como Jacques Ellul, nado en Bordeos o 6 de xaneiro de 1912 e finado o 19 de maio de 1994, foi un filósofo, sociólogo, teólogo e anarquista cristián francés.

Traxectoria

Educado nas universidades de Bordeos e París, foi profesor e membro relevante da comunidade protestante francesa.^[1] Escribiu varios libros contra a sociedade tecnolóxica, e algúns sobre a relación entre o cristianismo e a política, tal como Anarchie et Christianisme (1991) argumentando que o anarquismo e o cristianismo compartían os mesmos fins sociais .

É considerado, xunto aos seus amigos Iván Illich e Bernard Charbonneau, un dos pais das ideas sobre o post-desenvolvemento, do decrecemento e de simplicidade voluntaria; é dicir da ecoloxía política.

Ellul considera que vivimos nunha sociedade tecnolóxica^[2], que denomina sistema técnico, cuxo modelo de racionalidade é a eficiencia. O ser humano está constituído por unha gran diversidade de dimensións (poética, simbólica, relixiosa, técnica etc.)/ etc.) pero, segundo o autor, a tecnolóxica desprazou a todas as demais para centrarse na potencia e na eficacia.Ante esta situación propón unha ética do non-poder^[3], que se caracteriza por non colaborar co sistema técnico. O non-poder é o contrario da impotencia e caracterízase pola frase podo pero non quero.

Notas

↑ "Jaques Ellul. La edad de la técnica.". www.icns.es (en inglés). Consultado o 2025-12-01.
↑ Rabet, Yerko Ignacio Mejías (2024-06-30). "Reflexiones apocalípticas en torno al desarrollo tecnológico: una mirada desde la filosofía de Jacques Ellul y Éric Sadin". TRAZOS – Revista de Estudiantes de Filosofía (en castelán) 1 (8): 89–99. ISSN 2591-3050.
↑ Peralta Sánchez, Andrés Felipe (2006-07-28). "The Notion of Ambivalence in the Technique from Jacques Ellul Perspective". Sistemas y Telemática 1 (2): 91. ISSN 1692-5238. doi:10.18046/syt.v1i2.924.

[1] "Jaques Ellul. La edad de la técnica.". www.icns.es (en inglés). Consultado o 2025-12-01.

[2] Rabet, Yerko Ignacio Mejías (2024-06-30). "Reflexiones apocalípticas en torno al desarrollo tecnológico: una mirada desde la filosofía de Jacques Ellul y Éric Sadin". TRAZOS – Revista de Estudiantes de Filosofía (en castelán) 1 (8): 89–99. ISSN 2591-3050.

[3] Peralta Sánchez, Andrés Felipe (2006-07-28). "The Notion of Ambivalence in the Technique from Jacques Ellul Perspective". Sistemas y Telemática 1 (2): 91. ISSN 1692-5238. doi:10.18046/syt.v1i2.924.

[1]